ga maar kind
beweeg mee met de winden
de noordenwind de oostenwind
als je meebeweegt dan breek je niet
buigen is beter dan barsten
ga maar mee met de seizoenen
dans in de regen
en baadt in de zon
draag haar zacht naar sneeuw en ijs
als je warm bent dan bevries je niet
ga maar kind
ga maar mee met de eb en de vloed
kabbel in zacht golvende zee
en bij vloed laat je gaan
ga maar mee
ga maar kind
ga maar
ga maar
mee
ik heb je lief
ontmanteld kwetsbaar
drup jij traag als zalig zoete nectar
op gretig uitgestoken tong
verlangend naar vereniging
slurp ik je op
waar naakte waarheid zich aan mij vertoont
kus ik jouw onschuld weer
in gretige kinderogen
kleed ik je koude kinderlijflijf
met omarming
streel ik je schoonheid
met mijn blik
bewonder hartstocht
en verlangen
laat ik je nooit meer gaan.
engel
In storm en oorverdovend leven
koerst zij naar stilte
op vleugels van hoop
in tomeloze overvloed
zoekt zij leegte
op vleugels van vertrouwen
in ongebreidelde hebzucht
toont zij het niets
op vleugels van geloof
in volledige overgave
op vleugels van liefde
schenkt zij VREDE
herfst
oranje rode winden
omarmen bomen
in vurig minnespel
transformeren bladeren
in gloedvolle kleuren
warm oranje bruin
en purperrood
laten zij
in volle overgave
het oude los
terwijl in takken
het nieuwe groen
in kern aanwezig is
richten zij kale kruinen
hoopvol omhoog naar de hemel
waar een waterige zon
achter loodgrijze wolken
indigo blauwe gloed
over een vredig sterfbed spreidt
zoveel verwachting is er in de dood...
hoe lang heb jij nu al geslapen
in jaren die zich langsaam voortbewegen
als lege glas kristallen dromen
ontwaak - doornroosje - ontwaak
wrijf de slaap uit je dorstige ogen
sper ze wijd wijd open
en zuig naar leven
met volle teugen
er is geen prins die je zacht wakker kust
je hoeft geen honderd jaar te slapen
als je de moed hebt kun je nu ontwaken
leg hem maar af die dichte doornen droom
verjaag de moeheid uit je bange handen
geef je over strek ze uit
reikhalzend naar de wereld
die overvloedig wacht
laat je verleiden door de engel
die jij al levenslang begeert
vliegvleugel samen eb en vloedig
je naam in eenheid tegemoet.
doornroosje
bevroren ziel
waarom ik zo ineens
zo diep bedroefd
in het donker van een koude avond
in dikke deken ingerold
verwarming gloeiend hoog
toch maar niet warm kan worden
een vraag die-in mijzelf gekeerd
en uit het lood geslagen
omhoog borrelt in sombere gedachten
waar onmiskenbare waarheid
te groot om te bevatten
zich nestelt in spelonken van mijn ziel
die het pulseren van het bloed
onachtzaam ruw verijdelt
in eenzaamheid bevriest
de vrede wreed verstoord
besef ik dat dit ijzig lot
mij niet alleen behoort
bespiegeling
onvoorwaardelijke
allesomvattende
onuitputtelijke
lieve liefde
hoe onvermoeibaar
heb ik je gezocht
noord en zuid
oost en west
in diepste diepten
en in verste verte
hemel en aarde heb ik bewogen
water en vuur
uitgeput en moedeloos
op mijn schreden
teruggekeerd
en thuis gekomen
poets ik mijn spiegel schoon
na zoveel lange jaren
en zie daar onmiskenbaar
een glimp van jou
in mij..
gewoon
voor Willem
in mijn spiegel kom ik je tegen
in vlijmscherp schorpioenen vuur
herken ik mijzelf
en ik besef
zo ver en zo nabij
was jij al meer dan honderd jaar
mijn alter ego
en ik denk jouw gedachten
terwijl in schaduwspel
ieder zich in eigen dans
synchroon en vloeiend
voortbeweegt
zijn vragen overbodig
